Koen op Antarctica: The final countdown

28 februari 2019 00:00

Het zit er bijna op voor Koen … Na een aanloopperiode van 2 jaar vertrok hij enkele weken geleden richting Antarctica, waar hij mee ging werken aan het slopen van de kademuur op het Rothera Research Station. Het was veel en hard werken: 6 dagen, elke dag van 7 tot 7 en dat in barre weersomstandigheden met slechts één vrije dag per week en daarbij ook nog met vier mensen leven en slapen op één kamer.

Maar, Koen heeft ook genoten van de prachtige omgeving, de geweldige samenwerking met zijn internationale collega’s, de spannende werkzaamheden en verrassende vrijetijdsbestedingen. In deze laatste blog vertelt Koen over een mooie boottrip, een overvliegende Twin Otter, 4 ton aan explosieven die de lucht ingingen (en het 5-voudige aan rotsen) en over het sparen van de tanden van een crusher met de Grizzly Screen.

Wij wensen Koen een goede reis terug naar huis! 

Beste collega’s,

Het 1-daagse weekend duurde wederom niet langer dan 24 uur, maar de tijd werd goed besteed. Enkele medewerkers van BAS waren bereid gevonden om een legioen van hun eigen mensen en ook een groot aantal mensen van ons mee te nemen op een boottrip. De eerste van 10.30 uur ging helaas niet door, omdat de weersomstandigheden niet goed waren. In de nacht van zaterdag op zondag had het flink gesneeuwd, denk aan ca. 15-20 cm in een nacht!

En dat barre weer zette nog even door op zondagmorgen. Om 13.30 uur was de eerste boottrip van die dag, gevolgd door nog een tweede om 16.00 uur, zodat iedereen weer op tijd terug was voor het avondeten. De boottrip was erg mooi en met name ook fijn om even buiten het onderzoekskamp te komen. Het is immers toch vrij klein qua bewegingsruimte en zo’n boottrip geeft weer een ander perspectief op de zaak. Onderweg veel ijsbergen tegengekomen, een aantal vogels die aan een overleden zeehondenkop zaten te happen en vooral genieten van de rauwe (en kouwe) omgeving.

Maandag is het laatste restant van de middenwand verwijderd, alleen de voorste frames zijn nu nog over, waarvan er op zondag ook al 6 verwijderd waren. Deze zogenoemde frontframes zijn framebalken W457*98 met een verticale pijp D325 die in de rotsbodem is verankerd met een trekstang D50 (7m diep ingeboord). Ons doel was om deze pijpen door te knippen, zo dicht mogelijk bij de bodem en het frame er dan als L-vorm uit te halen. Qua hijsgewicht en sloopmethode geen probleem. Maar de pijpen die over de onderste 2,0m gevuld zijn met grout en waar ook nog een trekstang D50 in zit, blijken toch een te groot massief te vormen om met een ‘shear cutter’ door te knijpen. Voordat we aan dit project begonnen, is nog meerdere malen geopperd om dit doorknijpen van deze pijpen te testen, maar de overtuiging was er dat het geen probleem zou zijn. Nu, met 45 minuten per pijp proberen om het spul door te knippen, hebben we ervoor gekozen om de horizontale balken door te knijpen en later de verticale pijp door duikers onder water door te laten branden en deze frontframes dus in 2 delen te verwijderen. Werkt ook.

Dinsdag veranderde Rothera in een internationaal vliegveld à la Heathrow! Continu bleven vliegtuigen af en aan vliegen, waardoor onze kranen telkens afgewend moesten worden van de landingsbaan, omdat ze anders in de contour van vrije ruimte van de landingsbaan zouden hangen met de giek. Een deel van de vliegtuigen was overigens ook van onszelf, BAM, omdat we boven op de heuvel onze explosieven hadden opgeslagen. Die explosieven moesten naar beneden worden gehaald om in de geboorde gaten in de rotsen gestopt te worden. Voor onze ‘quarry’. Uit m’n hoofd is er 3 keer een vliegtuig (een Twin Otter, voor de liefhebber) heen en weer gevlogen en daar geland op de besneeuwde heuvel. Vervolgens explosieven inladen in het vliegtuig, terugvliegen, explosieven weer uitladen, in de grond stoppen, wachten tot 21.30 uur en … BAM!!! 4 ton aan explosieven de lucht in en het 5-voudige aan rotsen! Klinkt hard trouwens deze knal, maar alles gaat volledig gecontroleerd en levert zelfs nagenoeg geen stof op. Alles onder controle door onze collega’s van BAM Ritchies.

Woensdag alle framebalken eruit om 11.00 uur! Buiten dat is er weinig gebeurd op de bouwplaats, maar gelukkig zijn er wat klusjes binnengekomen t.a.v. hulpconstructies. Zoals bijvoorbeeld het ontwerp van een Grizzly Screen, je weet wel zo’n wildrooster met van die dikke wapeningsstaven. In ons geval gebruiken we dit Grizzly Screen om de kleine van de grote rotsblokken te filteren alvorens ze in de crusher belanden. De crusher is het 51 ton zware materieel dat door BAM Ritchies wordt gebruikt om grote rotsblokken (denk aan ca 20-40 cm breedte en hoogte) te verpulveren tot kleinere gesteentes. Dat gaat vervolgens door de screener, die het dan per steendiameter uitfiltert over meerdere stations. Mooi systeem. Het Grizzly Screen was een extraatje, met als doel om minder van de kleine rotsen in de crusher te laten komen en daarmee de tanden van de crusher te sparen qua slijtage. Mooi klusje om te doen, omdat het Grizzly Screen toch op hoogte moet staan (boven de bak van de crusher), die dus uiteindelijk toch weer een constructie krijgt van ca 5,0m breed en 3,0m hoog, exclusief de 2,0m grondmassa daaronder.

Donderdag de heuvel op! Op dinsdag bleek dat een groot deel van onze explosieven was ingesneeuwd, die moesten uitgegraven worden en verplaatst worden naar een betere, minder windgevoelige plek. Met nog 2 andere vrijwilligers en samen met een aantal BAM Ritchies en BAS collega’s hebben we in iets meer dan 2,5 uur bijna 10 ton aan explosieven verplaatst over een afstand van bijna 7 meter! Voor de fitboys en fitgirls: elk doosje explosieven weegt 25kg! Maar in een lint van mensen ging het doorgeven makkelijk, beter dan lopen en balanceren door de sneeuw in elk geval.

Vrijdag een ontwerpklusje tussendoor om een doorkoppelverbinding (of is een verbinding altijd een doorkoppeling?) in een van de hoeken van de nieuwe kademuur te beschermen tegen het zeeijs op het moment dat wij hier weg zijn en dat de Antarctische winter zijn intrede doet.

Zaterdag mijn laatste werkdag en qua timing van vertrek ook prima. Het moeilijkste deel, het ontmantelen van de kademuur zit erop en is erg goed gelukt. Iedereen, die eraan mee heeft gewerkt tot nu toe, is er erg blij mee, omdat we ca. 3 weken zijn ingelopen op schema. Een hele mooie en unieke prestatie als je het mij vraagt. Normaal gesproken, en dat gebeurde ook al deze laatste week, zouden er na deze periode van slopen weer nieuwe klussen komen m.b.t. het nieuwe ontwerp en hulpconstructies. Meestal vloei je daar als site engineer moeiteloos in over en voor je het weet zit je 2 jaar op site. Dit keer niet en ook niet erg. Emiel Meijer gaat vanaf 12 maart de honneurs namens ons ontwerpteam waarnemen op site m.b.t. het plaatsen van de nieuwe frames.

Terugblik
Ik heb hier nu 6 weken op site aan mee mogen werken, na een aanloopperiode van 2 jaar. De voorbereiding op het slopen van de kademuur had zo zijn haken en ogen en ging niet altijd even makkelijk. Met name communicatie blijft altijd een aandachtspunt. Ons sloopplan was echter degelijk en stak goed in elkaar, tot in detail. De samenwerking hier op site heb ik als bijzonder prettig ervaren, met veel plezier samen met de anderen elke dag de bouwplaats op en waar mogelijk de sloopmethode nog versnellen. En dat is goed gelukt!

De tijd hier was ook mooi. Het was veel en hard werken, 6 dagen, elke dag van 7 tot 7, één dag in de week vrij. Maar die ene dag was wel heel lekker! De omgeving is prachtig en het weer heerlijk onvoorspelbaar. Een aantal keren heb ik gelanglauft op de heuvel, een goeie workout, maar niet echt mijn ding die ski’s. Geef mij maar gewoon m’n eigen maat 48. Ondanks dat, wel goed genoten van de rauwe natuur en de soms bizarre stilte, heel rustgevend. Daarnaast nog het geluk gehad om met een boottrip mee te mogen.

6 weken is een mooie tijd, je maakt prachtige, zonnige dagen mee en dagen waarop de wind en kou dwars door je lichaam heen snijden. Je ziet ook mentaal dingen veranderen soms, wat voor invloed het weer op het humeur van mensen heeft en natuurlijk ook wat het effect is op mensen als ze voor langere tijd met 4 personen in één kamer moeten leven en slapen. De meeste collega’s werken ca. 5 maanden hier op deze plek. Na afloop ongetwijfeld een dikke en leuke ervaring. Maar tijdens die 5 maanden op site moet je mentaal sterk in je schoenen staan. Iemand die chagrijnig is aangelegd, zal het hier niet makkelijk hebben. Waarschijnlijk ook de reden dat de meesten hier goedlachs zijn en niet snel uit de slof schieten. Leuke collega’s, stuk voor stuk!

Tot zover! Vanavond gaan we nog met 4 man in de vorm van het BAMBAStic Barbershop Quartet onze acte de présence geven tijdens de Folknight hier, 2 muzikale hoogstandjes waarvoor Ian (collega van BAM International) en ik de tekst hebben geschreven, volledig geënt op ons BAM project hier, wordt leuk!

Bedankt voor deze buitengewoon mooie werkperiode, bedankt voor het lezen en tot ziens!

Groeten uit Antarctica,

Koen